☞ZAPROSZENIE > WERNISAŻ wystawy: Emilia Dragosz „Wieczorami doroślałam”

Władze Wydziału Sztuki,
Instytutu Sztuk Wizualnych
Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach,
Autorka, kuratorka – Magdalena Leśniak
mają zaszczyt zaprosić na wernisaż wystawy

Emilii Dragosz
„Wieczorami doroślałam”

który odbędą się 10 lipca 2026 roku o godz. 12:00
w Galerii Level 1, CSW ArtLAB UJK w Kielcach,
Podklasztorna 117

Wystawa „Wieczorami doroślałam” to wydarzenie towarzyszące Dorocznej Wystawie Studenckiej Instytutu Sztuk Wizualnych UJK 2026.

Wystawa Emilii Dragosz pt. “Wieczorami doroślałam” to zbiór kilkunastu płócien różnych formatów, wykonanych w technice olejnej na płótnie, powstałych między 2023 a 2026 rokiem. Aktualne obrazy artystki analizuję w kontekście upływu czasu, który minął od jej ostatniej wystawy pt.”Kiedy się spotkamy”, którą miałam przyjemność organizować w 2019 roku w Biurze Wystaw Artystycznych w Kielcach. Artystka dalej rozwija figuratywne malarstwo olejne, w którym przedstawia osoby ze swojego najbliższego otoczenia, w charakterystyczny dla siebie sposób – tak, że nie zdradza wszystkich cech anatomicznych i detalu twarzy, utrudniając tym zabiegiem identyfikację postaci. Dodatkowo umieszcza je w tajemniczych sceneriach, trudnych do określenia, co sytuuje jej malarstwo w obszarze realizmu magicznego.

Aktualnie bohaterami jej płócien są głównie najbliżsi – rodzina. Wyróżniam kilka grup prac odrębnych tematycznie. Pierwszą z nich są obrazy, które w moim przekonaniu stanowią pomost pomiędzy jej dawnymi płótnami a tymi najnowszymi. Są to: “Miejsca, które chcesz dotknąć”, “Który o kimś jej przypomina”, “Farba pod paznokciami”, “Potrzeba ruchu i łaknienie przestrzeni”, “Cały rok żegnania” i “Ma prawo chcieć, tego czego nie ma, a nawet tego co jest niemożliwe”. Płótna te, emanują tajemniczością charakterystyczną dla prac malarki. Widz zapoznaje się z postaciami ujętymi fragmentarycznie, bez wyraźnie ukazanych twarzy: odwróconymi z rozmytym licem lub z dłońmi go zakrywającymi. Nie wiemy, kim są, ani co konkretnie robią. Snujemy domysły. Artystka gra z odbiorcą. Ona wie, kto jest przedstawiony na płótnie, nam zdradza jedynie ułamek. Emilia Dragosz umieszcza postacie w malarskim pejzażu ze swoich fotograficznych notatek, nadając im nowy sens i znaczenie. Element odrealniony ujawnia się na jej płótnach w sposób subtelny, bez ostentacji.
Inną grupę stanowią płótna z motywem zwielokrotnienia postaci, które Emilia Dragosz maluje w sposób charakterystyczny dla siebie, bez przedstawienia detalu w obrębie twarzy. Artystka uzasadnia: „Moim zamiarem jest, by powtarzana figura przestała być jedynie reprezentacją konkretnej osoby, a stała się próbą pokazania ruchu i wrażenia. Ukazanie, że człowiek jest niejednorodną istotą funkcjonującą równocześnie w kilku porządkach: fizycznym, emocjonalnym i symbolicznym”.
Od kilku lat malarka przedstawia również swojego syna, sytuując go w szerszym kontekście – jako reprezentanta świata dzieci. W tych obrazach nie chodzi o gloryfikację macierzyństwa i relacji z synem, lecz, jak twierdzi artystka, o ukazanie „tęsknoty za bezpowrotnym czasem dzieciństwa”. Dodaje, że: „Inspiruje mnie dziecięca optyka – intuicyjny, świeży sposób postrzegania świata oraz przenikanie się i nakładanie własnych wspomnień z symultanicznym doświadczeniem obserwowania dynamicznego i ulotnego procesu dorastania mojego dziecka”. Wśród tego cyklu zauważamy portret syna malarki, przyłapanego na typowo dziecięcych czynnościach. Chłopiec je watę cukrową, zachwyca się zwierzętami czy bawi się bańką mydlaną. Ujęcia nie są standardowe, nie tak wyobrażamy sobie typowe kadry ukazujące dziecko podczas zabawy. Kompozycje są zaskakujące – wywołują dezorientację u widza. Kolorystyka potęguje intrygujący charakter płócien, co widać choćby w pracy “Słodycz w jednym kształcie”, gdzie prawie nie ma portretu dziecka, a jest portret waty cukrowej. To przedmiot dziecięcego pożądania został przez artystkę wysunięty na pierwszy plan, a chłopiec jest jedynie uzupełnieniem tej sceny. Przez takie nietypowe przedstawienie postaci, artystka opowiada historię, w której widzimy pasję, z jaką dziecko oddaje się przyjemności jedzenia niecodziennego przysmaku. Emilia Dragosz tworzy narracje odpowiednimi ujęciami figuratywnymi, dopasowaną do nich kolorystyką i niejednoznacznym tłem, w którym owe postacie są przedstawione.
Ostatnią grupą płócien na wystawie są obrazy przedstawiające budowle z klocków w kartonowych pudełkach, układane przez dłonie niezidentyfikowanych osób, których twarze i ciała wychodzą poza płótno. To prace najbardziej symboliczne spośród wszystkich eksponowanych obrazów. Dłonie zdradzają płeć i wiek osób. Czasami jest ich więcej niż jedna para, a czasami jest to pojedyncza ręka. Wewnątrz pudeł montują budowle, układy widoczne, tak jak w domku dla lalek, przez brak frontowej ściany. Przekaz jest czytelny i jasny – to opowieść o budowaniu domu w sensie fizycznym i metaforycznym, zarówno w odniesieniu do relacji jego mieszkańców, jak i do tworzenia bezpiecznego schronienia dla swojej rodziny. Artystka dodaje, że chodziło jej również o przekazanie obaw związanych z trudem tworzenia bezpiecznego schronienia i równoczesnym poczuciem niepewności związanym z obawą o jego utratę, co wydaje się znamienne dla współczesnych czasów. Jest w tych obrazach również opowieść o przekazywaniu wartości przez osoby ze starszego pokolenia.

Wystawa stanowi bardzo zróżnicowany zbiór płócien, co ujawnia wszechstronne zainteresowania artystki i nieograniczanie się do jednego tematu. Emilia Dragosz nie stoi w miejscu, lecz nieustannie poszukuje i rozwija swoje malarstwo, które jest wypadkową jej przeżyć, odmiennych na przestrzeni lat. Zdobyte wraz z wiekiem doświadczenie życiowe i wiedzę, przelewa na płótna, które dojrzewają razem z nią, nie próbując wpisać się w dominujące współcześnie w świecie sztuki konwencje. Maluje to, co ważne dla niej, ale w taki sposób, że przekaz jest bardzo uniwersalny, dlatego jej obrazy poruszają i zapadają w pamięć. Przesłanie znajduje wyraz w znakomicie opanowanym języku malarskim, dzięki czemu kontakt z jej dziełami staje się doświadczeniem zarówno intelektualnym, jak i estetycznym.

——————-
Emilia Dragosz
„Wieczorami doroślałam”
wernisaż: 10.07.2026, godz. 12:00
Galeria Level 1, CSW ARTLAB
Podklasztorna 117, Kielce
Kuratorka: dr Magdalena Leśniak
Identyfikacja wizualna: Aleksandra Pałgan
wystawa czynna do 30.09.2026

WYDARZENIE